"பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் - பாரினில் பெண்கள் நடத்தவந்தோம்;
எட்டு மறிவினில் ஆணுக் கிங்கேபெண் - இளைப்பில்லை காணென்று கும்மியடி!                
காத லொருவனைக் கைப்பிடித்தே, அவன் - காரியம் யாவினும் கைகொடுத்து,
மாத ரறங்கள் பழமையைக் காட்டிலும் - மாட்சி பெறச்செய்து வாழ்வமடி!"   -பாரதி-
1. வையமீதிலே Play Download this Song
2. ஒருகாலம் Play Download this Song
3. நாளைவிடியல் Play Download this Song
4. மண்ணிலே.. Play Download this Song
5. அம்மா.. Play Download this Song
6. வானொலி நிகழ்ச்சி Play Download this Song
7. இஸ்லாத்தில் பெண்கள் Play Download this Song

Editor's Choice

கவிதை

நான் பெண்!

நான் பெண்!

நான் பெண்என் சின்னஞ்சிறு உலகம்எப்போதும் இருட்டுக்குள்!

கட்டுரைகள்

பால்நிலை வேறுபாடுகள்

மனித இனம் என்பதற்கு அப்பால் ஆண்-பெண் என்ற பாகுபாடு அம்மனித இனம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே பார்க்கப்பட்டு வருகிறது. காலத்திற்குக் காலம் நோக்குகைகள் வித்தியாசப்பட்டாலும் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான வேறுபாடு பேணப்பட்டு வருகின்றது. இவர்களுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட பண்புகள், குணாதிசயங்கள் இருபாலாராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவையாகவே நடைமுறைச்...

ஆலோசனை

"அது அவளுடைய கர்ப்பப்பை" ~  லறீனா ஏ. ஹக்

"அது அவளுடைய கர்ப்பப்பை&q…

      1 பெண் ஓர் அற்புதமான மனித உயிரி. இந்தப் பௌதீக உலகிலே மானிட இருப்பினைத் தக்கவைப்பதில் அவளின் கருப்பை எனும் சின்னஞ் சிறிய உலகுக்கு மிகப் பெரும் பங்குண்டு. அந்த மனித மறு உற்பத்தி ஆற்றல் ஒரு வரமாக இருப்பது போலவே, வேறுசில...

ஃபலஸ்தீன்

நிலமெல்லாம் ரத்தம் - 30 - பா.ரா

நிலமெல்லாம் ரத்தம் - 30 - பா.ர…

மூன்றாவது சிலுவைப்போரில் வெற்றி பெற்றபிறகு சுல்தான் சலாவுதீன் நெடுநாள் உயிர்வாழவில்லை.

பேட்டிகள்

ஒரு பெண்ணின் வெற்றியும் சிறப்பும் அவளின் அறிவிலும் ஆற்றலிலும் ஆளுமையிலுமே தங்கியுள்ளன – லறீனா அப்துல் ஹக்!

ஒரு பெண்ணின் வெற்றியும் சிறப்ப…

 1. உங்களைப் பற்றிய அறிமுகத்தைக் குடும்ப, கல்விப் பின்னணி உள்ளிட்டு எமது வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்களேன்.

நூலாய்வு

கவிதை எழுதும் கதைகள்: புதியமாதவி

கவிதை எழுதும் கதைகள்: புதியமாத…

      சமூகத்தில் பெண்கள் எழுத வந்தபோது பெரிய அதிர்வுகள் ஏற்பட்டன. இதுவரை சமூகம் கடைப்பிடித்த அறம், அறம் சார்ந்த விழுமியங்கள் சரியத் தொடங்கின. அறம் என்பது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொதுவானது என்ற அடிப்படை உண்மை ஆணித்தரமாக முன்வைக்கப்பட்டது. பொது அறம் என்ற வெளி...

நமது ஆளுமை

  • 1
  • 2
Prev Next
'மனதைத் தொடுவதற்கு புதுக்கவிதைக்கே முடியும்; மனம் விட்டுச் சொல்கிறேன்' - எச். எஃப். றிஸ்னா

'மனதைத் தொடுவதற்கு புதுக்கவிதை…

"உண்மையான கருத்துகளைப் புதுக் கவிதை மூலமே சொல்ல முடியும். மரபுக் கவிதை என்ற பழைமைக்குள்ளிருந்து கொண்டு புதுமையைப் பார்க்க முடியாது." இப்படி துணிவுடன் கூறுகிறார் ஹப்புத்தளை எச். எப். றிஸ்னா. "புதுக்கவிதை என்றால் வசனத்தைப் பிரித்துப் போடுவது; அதில் அர்த்தம் பொதிந்திருக்காது; நினைத்தவரெல்லாம்...

2011.03.08 சர்வதேச மகளிர் தினத்தின் தொனிப்பொருள் (சிறப்புக் கட்டுரை)

2011.03.08 சர்வதேச மகளிர் தினத…

ஒவ்வொரு வருடமும் மார்ச் 8 ஆம் திகதி உலகளாவிய ரீதியில் சர்வதேச மகளிர் தினம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இது வெறுமனே ஒரேயொரு தினக் கொண்டாட்டமாக அமையாமல், மார்ச் மாதம் முழுக்க அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகம், கலை, கலாசாரம் முதலான இன்னோரன்ன துறைகளில்...

"சரித்திரத்தின் விளிம்பிலாவது வளர ஆசைப்படுகிறேன்': வெலிகம ரிம்ஸா முஹம்மத்

"சரித்திரத்தின் விளிம்பில…

மாத்தறை, வெலிகமவைச் சேர்ந்த கவிதாயினி வெலிகம ரிம்ஸா, முஹம்மத் – லரீபா தம்பதியினரின் சிரேஷ்ட புதல்வியாவார். இவர் வெலிகம கவிக்குயில், வெலிகம நிலாக் குயில் என்ற புனைப் பெயர்களிலும் எழுதி வருகிறார்.

மலையகத்தின் இலக்கியத் தாரகை நயீமா சித்தீக்

மலையகத்தின் இலக்கியத் தாரகை நய…

ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு மலையக இலக்கியம் புது இரத்தம் பாய்ச்சியது என்ற பேராசிரியர் கைலாசபதியின் கூற்றிற்கிணங்க, மலையக இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு உந்துசக்தியான வகிபாகத்தை வகித்த, மலையகப் பெண் படைப்பிலக்கியவாதிகளை நாம் கவனத்தில் கொள்வது புறந்தள்ள முடியாத அதிமுக்கிய விடயமாகும். அந்த வகையில்...

  • Latest News
  • Popular

தமிழருக்கு உள்ள பிரச்சினை அவர்கள் தமிழராக இருப்பதே! ~ கலாநிதி நிர்மல் ரஞ்சித் தேவசிரி~

 

 

 

தமிழருக்குத் தாம் தமிழராக இருப்பதால் ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினை, அவர்கள் தமிழராக இருப்பதுதானேயொழிய வேறொன்றுமல்ல. எனினும், நளின் த சில்வா, சம்பிக்க ரணவக்க போன்றோர் எதிர்பார்ப்பது அப்படியான ஒரு பதிலையல்ல. ‘‘தமிழருக்குத் தாம் தமிழராக இருப்பதால் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை’’ எனும் கருத்தினை மிகுந்த பெருமிதத்தோடு குரல் உயர்த்திச் சொல்வதைத் தொடக்கிவைத்தவர் நளின் த சில்வா ஆவார். புலமைசார் தளத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட தொடர் கருத்தாடலின்போது, இலங்கையில் ‘இன சமத்துவம்’ தொடர்பில் எழுந்த பொதுவான கதையாடலினடியாக, தமிழ் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அநீதிகள் என அடையாளங் காணப்பட்டுள்ள விடயங்கள் உண்மையாகவே தமிழ் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அநீதிகளாகக் கொள்ளப்படுவதற்கு எந்த அடிப்படையும் இல்லை என்று நளின் த சில்வா தனது ஆதரவாளருள் ஒருவரான கபில பீரிஸ் என்பவரின் ஊடாக முன்வைத்த கருத்தின் மூலமே அவர் இதனை ஆரம்பித்துவைத்தார். 

அப் புலமைசார் கருத்தாடல்களின் ஊடே அதுவரை காலமும் தமிழ் மக்களிடையே நிலவும் ‘‘மனக்குறைகள்’’ தொடர்பில் எழுந்த ‘‘இனச் சமத்துவம்’’ எனும் கதையாடலின் ஏற்புடைமை குறித்தே கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. இந்த ‘‘மனக்குறைகள்’’ குறித்து அறிவுத்தளத்தில் ஆழமான புரிதலை ஏற்படுத்தக்கூடிய சில நூல்கள் 1980 களின் ஆரம்பத்தில் வெளியாயின. தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் ஆகிய மும்மொழிகளிலும் வெளியிடப்பட்ட ‘‘இலங்கையில் இனத்துவமும் சமூக மாற்றமும்’’ நூலும், ஆங்கிலத்தின் வெளியான ‘‘Facets of Ethnicity’’ எனும் நூலும் இவற்றுள் முக்கியமானவை. இவ்விரு நூல்களும் சமூக விஞ்ஞானிகள் சங்கத்தால் வெளியிடப்பட்டவை ஆகும். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் தொடர்பிலான ‘‘மனக்குறைகள்’’ பற்றிய கதையாடலையே நளின் த சில்வா கேள்விக்குள்ளாக்கினார்.

நளின் த சில்வா இக்கதையாடலைத் தாம் கேள்விக்குட்படுத்துவதை மிகுந்த பெருமிதம் தொனிக்கும் வார்த்தைகளினூடே இவ்வாறு வெளிப்படுத்துகின்றார்:

அரூபியான கேள்வியெழுப்புநர்: வடக்கு – கிழக்கில் உள்ள பிரச்சினைக்குக் காரணம் தமிழ் மக்களுக்கு நேர்ந்துள்ள அநீதிகளே என்று சிலர் கூறுகின்றார்களே. அதில் உண்மையில்லையா?

நளின் த சில்வா: அவ் அநீதிகள் யாவை என்பதை உங்களால் கூறமுடியுமா?

அரூபியான கேள்வியெழுப்புநர்: சிங்கள மொழியை அரசகரும மொழியாக்கியமை, தரப்படுத்தல், (சிங்கள) மக்கள் குடியேற்றங்களை அமைத்தமை முதலானவை.

நளின் த சில்வா: இவை அனைத்தும் 1950களின் பின்னர் நிகழ்ந்தவையே. என்றாலும், வவுனியாவின் முன்னாள் அமைச்சரான சீ. சுந்தரலிங்கம் அவர்கள் 40களின் ஆரம்பத்திலேயே ஈழம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிவிட்டார். இலங்கைத் ‘தமிழ் அரசு’க் கட்சி எனும் தமிழ்க் கட்சி 1949 இலேயே ஆரம்பிக்கப்பட்டுவிட்டது. எங்களை ஏமாற்றுவதற்காகவே அதனைச் சிங்களத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் ‘ஃபெடரல்’’ என அடையாளப்படுத்தினர். திரு. செல்வநாயகத்தின் மருமகனான பேராசிரியர் ஏ.ஜே. வில்சன் அவர்கள் தேவையான போது அக்கட்சி, தமிழ் அரசு சார்பாகத் தொழிற்பட முடியும் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். (பிரபாகரன், அவரின் தாத்தாமார், சிற்றப்பாமார், மச்சான்மார், ப.13)

இதன்மூலம், ‘‘தமிழரின் பிரச்சினை’’ என்பது, தமிழருக்கு எதிராக நடைபெற்றதாய்க் கூறப்படும் மோசமான அநீதிகளை அடிப்படையாக வைத்துத் தோன்றிய ஒரு பிரச்சினை அல்ல; அந்த மோசமான அநீதிகள் இடம்பெற்றதாகக் கூறப்படும் காலத்தைவிடவும் முற்காலத்தை நோக்கி நீண்டு செல்லும் ஒரு பிரச்சினை ஆகும் என்று நளின் த சில்வா வாதிடுகின்றார். இந்தக் கூற்றுக்கு ஓர் அடிப்படை உள்ளதென ஒப்புக் கொள்ளலாம். ஒருமுறை குமார் பொன்னம்பலம் இக்கேள்விக்கு நேரடியாகவே பதிலளித்திருந்தார். தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இப்போதிருப்பது மனக்குறைகள் அல்ல, அபிலாஷைகளே என்று அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இக்கூற்று நளின் த சில்வா முன்வைக்கும் தர்க்கத்தோடு ஓரளவுக்குப் பொருந்திப் போகின்றது. பொதுவாக, இலங்கையில் ‘தேசிய ஒற்றுமை’ எனும் கதையாடலுக்குள் 1920களின் ஆரம்பமே தமிழர் பிரச்சினையின் தொடக்கப் புள்ளியாகக் கணிக்கப்படுகின்றது. இக்காலகட்டத்தில் சட்டவாக்கச் சபையினுள் சுதேசிகளுக்கான வரையறுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்வது தொடர்பில் ஏற்பட்ட போட்டியின் காரணமாகச் சிங்கள – தமிழ் பிரபுக்களுக்கு இடையில் ஏற்பட்ட முறுகல் நிலையே இதன் காரணமாக அமைந்தது. ,

எனின், நளின் த சில்வா இப்பிரச்சினையை அதற்கு அப்பால் கொண்டு செல்கின்றார். அவரது கருத்துப்படி, தமிழ்ப் பிரபுக்களுக்கு இலங்கை ஒல்லாந்துக் குடியேற்றத்தின்கீழ் இருக்கும் காலந்தொட்டு ‘சிங்களவர்களை’ மிகைத்து இலங்கையின் அரச அதிகாரத்தை அடைந்துகொள்ளும் அபிலாஷை இருந்துவந்துள்ளது. பொதுவாக, இலங்கையின் பெரும்பாலான சிங்கள இனவாதப் பிரசாரகர்கள்கூட பொன்னம்பலம் இராமநாதன் மற்றும் பொன்னம்பலம் அருணாசலம் ஆகியோரை, இந்நாட்டின் தேசிய ஒற்றுமையை விழைந்த ‘தேசாபிமானி’களாகவே கருதினர்.  பொன்னம்பலம் அருணாசலத்தின் Sketches of History of Ceylon எனும் நூல், ‘லங்கா இதிகாசயே கட்டுசட்டஹன்’ (இலங்கை வரலாற்றின் சுருக்கக் குறிப்புகள்) எனும் பெயரில் விமல் வீரவங்ஸ, குணதாச அமரசேகர ஆகியோரின் தலைமையின்கீழ் செயற்படும் ‘‘தேச ஹிதைஷி ஜாதிக வியாபாரய’’ (Patriotic National Movement - PNM)  எனும் ‘‘தேசப்பற்றுள்ள தேசிய இயக்க’’த்தினால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, வெளியிடப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது. இதில் உள்ள முரணகை யாதெனில், நளின் த சில்வா இந்த பொன்னம்பலம் சகோதரர்களை ஈழவாத முன்னோடிகளாகக் கருதுகின்றமை ஆகும்.  

நளின் த சில்வாவின் முதன்மையான வாதத்தை, அதாவது ‘‘தமிழருக்கு எதிராக இடம்பெற்றதாய்க் கூறப்படும் மோசமான அநீதிகள்’’ நிகழ்ந்த காலத்துக்கு முன்பிருந்தே தனிநாட்டுக் கோரிக்கையினடியான தமிழ்த் ‘தேசிய’ அபிலாஷையொன்று காணப்பட்டதாகக் கூறும் வாதத்தினைத் தற்காலிகமாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

நான் இங்கு எழுப்ப விரும்பும் கேள்வி யாதெனில், ‘அது அவ்வாறு இருக்கும் பட்சத்தில், அதில் உள்ள சிக்கல் என்ன?’ என்பதாகும். இன்னொரு வகையில் சொல்வதானால், ஏதேனும் ஒரு பிரபுக்கள் குழுவினரிடையே அரசியல் அதிகாரம் தொடர்பிலான அபிலாஷையொன்று இருத்தல் என்பது ஆச்சரியத்துக்குரியதொரு விடயமா, என்ன?

இருந்த போதிலும், நளின் த சில்வாவிடம் இக்கேள்விக்குரிய பதில் ஒன்று உள்ளது. அவரைப் பொருத்த வரையில், தமிழ்ப் பிரபுக்களின் இந்த அபிலாஷை நியாயமான ஒன்றல்ல. அது அவ்வாறு நியாயமற்ற ஒன்றாகத் தோன்றுவது, ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய இரண்டு அடிப்படைக் காரணங்களினாலாகும். முதலாவது, அது ஒரு ‘வரலாற்றுத் தவறு’ ஆகும். இரண்டாவது அது சிங்கள பௌத்தர்களின் சமூக உரிமைகளுக்கு எதிரான ஓர் அபிலாஷையாக இருத்தலாகும். 

நளின் த சில்வாவின் கருத்துப்படி, இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்குத் தாம் தமிழராய் இருப்பது பிரச்சினையாக இருக்கிறதோ, இல்லையோ, சிங்கள பௌத்தருக்குத் தாம் சிங்கள பௌத்தராக இருப்பதாலேயே பிரச்சினைகள் உள்ளன. அவரைப் பொருத்தவரையில், சிங்கள பௌத்தருக்குத் தாம் சிங்கள பௌத்தராக இருப்பதாலேயே வட கிழக்குப் பிராந்தியத்தை இழந்திருப்பது அப்பிரச்சினைகளில் பிரதானமானதாகும்.

இங்கு, நளின் த சில்வா முன்வைக்கும் ‘பிரவாதம்’ மிகத் தெளிவானது. அது இதுதான்: ‘‘இலங்கையில், ஒரு சமூகமென்ற வகையில் புவிவியல் ரீதியான அரசியல் அபிலாஷையைக் கொண்டிருப்பதற்கான சட்டபூர்வ உரிமை சிங்கள பௌத்தர்களுக்கே உரியது’’.

அவரது கூற்று பின்வருமாறு:

‘‘சிறப்புரிமைகளைப் பெற்ற அனேகர் அவற்றைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவே விழைகின்றனர். ஆனால், காலப்போக்கில் அது நாட்டின் வரலாற்றுக்கும் சமகால நிலைமைக்கும் இடையில் முரண்படுவதைச் சிலர் புரிந்துகொள்கின்றனர். அவர்கள் வரலாற்றுக்கும் சமகால நிலைமைக்கும் ஏற்ப இணங்கிச் செல்கின்றனர். சிலர் அவ்வாறு இன்றி வரலாற்றையே புறந்தள்ள முனைகின்றனர்’’.  (பிரபாகரன், அவரின் தாத்தாமார், சிற்றப்பாமார், மச்சான்மார், ப.15)

அவரைப் பொருத்தவரையில் இந்நாட்டின் வரலாறு என்பது சிங்கள பௌத்தர்களின் வரலாறாகும். அவர் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றார்:

‘‘இந்நாட்டின் எழுத்து மூல வரலாறு சிங்களவர்களின் வரலாறாகும். எழுத்து மூல வரலாற்றில் சொல்லப்படும் காலத்தில் இருந்து இற்றைவரை நாட்டில் சிங்கள பௌத்தர்களே பெரும்பான்மையினராக உள்ளனர். அதனை ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இதனை ஏற்றுக்கொண்டு இந்நாட்டில் வாழ்தலே வரலாற்றோடு இணங்கி வாழ்தலாகக் கொள்ளப்படும். இதனை ஏற்றுக்கொள்ளாமை நாட்டின் வரலாற்றைப் புறந்தள்ளலாகும். இன்று பெரும்பாலான கிறிஸ்தவர்களும் கத்தோலிக்கர்களும் நாட்டின் வரலாற்றை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்’’.  (பிரபாகரன், அவரின் தாத்தாமார், சிற்றப்பாமார், மச்சான்மார், ப.15)

‘‘… துரதிருஷ்டவசமாக தமிழ் மக்களுக்கு அதனைச் செய்ய முடியாமல் போயிட்டது. எங்கள் நாட்டிலுள்ள மிகப்பெரிய பிரச்சினையும் அதுதான். இன்று நாங்கள் பேசுவதும் யுத்தம் செய்வதும் தமிழ் மக்கள் அதனைச் செய்யாததாலாகும். அவ்விடயத்தில் படித்த தமிழ் மக்களே பிரதான குற்றவாளிகள். பொன்னம்பலம் சகோதரர்கள் அவர்களுள் முதன்மையானவர்களாகத் திகழ்கின்றனர்’’.  (பிரபாகரன், அவரின் தாத்தாமார், சிற்றப்பாமார், மச்சான்மார், ப.16)

இருப்பினும், இங்கு சுட்டப்படவேண்டிய மற்றொரு விடயம் யாதெனில், இலங்கையின் ‘எழுத்துமூல வரலாற்றில்’ சொல்லப்படும் காலத்தில் இலங்கையின் பெரும்பான்மையினர் சிங்கள பௌத்தர்களே எனும் நளின் த சில்வாவின் (1995) ‘பிரவாத’த்துக்கு (பிரபாகரன், அவரின் தாத்தாமார், சிற்றப்பாமார், மச்சான்மார் நூல்) முரணான கருத்தினைப் பிற்காலத்தில் அவரே முன்வைத்துள்ளமையாகும்.  ‘‘அப்பே பிரவாத 3’’ (நமது பிரவாதம் 3) எனும் பெயரில் வெளியிடப்பட்ட அவரது நூலில் இடம்பெற்றிருக்கும் கருத்துக்களில் அவர் முன்வைக்க விழையும் ஒரு கருத்தாக ‘‘இயக்கர் இனம்’’ என அவராலேயே அடையாளப்படுத்தப்பட்ட மக்கள் குழுமம் பௌத்தராக மாறுவதை மறுதலித்திருந்தது என்பதைக் குறிப்பிடலாம். அக்காலத்தில் சிங்கள பௌத்தர்கள் இலங்கையில் பெரும்பான்மையினராக இருந்தனர் எனும் அவரது ‘பிரவாத’த்துக்கு இக்கருத்தினால் என்ன நேரும் என்பதையிட்டு அவர் தெளிவுறுத்தவில்லை.

இப்போது நாம் மீண்டும் முதல் கேள்விக்குத் திரும்பலாம். அதாவது, ‘‘தமிழருக்குத் தாம் தமிழராய் இருப்பதாலேயே ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினை என்ன?’’ எனும் கேள்விக்கு நளின் த சில்வாவின் விளக்கத்தின் மூலமாகவே பதிலொன்றைத் தேடிப்பெற்றுக்கொள்ளலாம். அதனை, இவ்வாறாகத் தொகுத்து முன்வைக்க விழைகின்றேன்.

‘‘தமிழருக்குத் தாம் தமிழராய் இருப்பதாலேயே ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினை என்பது, தமிழரின் புவியியல் ரீதியான அரசியல் அபிலாஷைகளைச் சிங்கள பௌத்தர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாமையாகும்.’’

எப்படி இருப்பினும், நளின் த சில்வா இப்பதிலை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரில்லை என்பதைத் தனியாகச் சொல்லத் தேவையில்லை. உண்மையில், உள்ள நிலையை வைத்து நோக்கும்போது, நளின் த சில்வா எதிர்பார்ப்பது இத்தகையதொரு பதிலை அல்ல. மாறாக, 1980கள் வரை நிலவிய ‘‘மனக்குறைகளை’’ அடிப்படையாகக் கொண்ட கதையாடலின் ஊடாகப் பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு பதிலையே அவர் எதிர்பார்ப்பதாகத் தெரிகிறது. இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் மேற்கோள் காட்டியுள்ள ‘‘பிரபாகரன், அவரின் தாத்தாமார், சிற்றப்பாமார், மச்சான்மார்’’ நூலில் (பக்கம் 13) அரூபியான கேள்வியெழுப்புநர் முன்வைக்கும் கேள்வி, நளின் த சில்வா அதற்கு அளிக்கும் பதில், கேள்வியெழுப்புநரின் மற்ற பதில் என்பவற்றின் மூலம் இது மிகச் சிறப்பாகப் புலப்படும். அங்கு உரையாடலுக்கு உட்படுத்தப்படுவது ‘‘அநீதிகள்’’ பற்றியாகும். 

இந்த ‘‘அநீதிகள்’’ பற்றிய கதையாடல் தொடர்பில் நளின் த சில்வாவின் மனப்பாங்கு வெளிப்பட்டுத் தோன்றும் ஒரு சுவாரஷ்யமான சந்தர்ப்பத்தைச் சுட்டிக்காட்ட விழைகின்றேன்.

தமிழ் மக்களுக்கு நேர்ந்த ‘‘அநீதிகள்’’ தொடர்பில் நிகழ்ந்த கலந்துரையாடலின்போது, அரச அலுவலகங்களில் போதியளவு தமிழ் மொழிமூல தட்டச்சுப் பொறிகள் இல்லாதிருந்தமையும் ஒரு முக்கிய விடயமாக முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது. நளின் த சில்வா அதற்கான தனது எதிர்வினையை இவ்வாறு முன்வைத்துள்ளார்:

‘‘அலுவலகங்களில் போதியளவு தமிழ் மொழிமூல தட்டச்சுப் பொறிகள் இல்லை என்றால், அதற்காக, போதுமானளவு தமிழ் மொழிமூல தட்டச்சுப் பொறிகளை வழங்க வேண்டுமே தவிர, தனியொரு தேசம் வழங்கத் தேவையில்லை’’.

இது ஒரு சுவாரஷ்யமான பதில்தான் என்பதில் ஐயமில்லை. குறிப்பாக, சிங்கள பௌத்த மக்களுக்கு அது சுவாரஷ்யமான ஒன்றாகத் தோன்றுவதற்குப் பெரிதும் வாய்ப்புள்ளது. இருந்த போதிலும், அந்த சுவாரஷ்யத்துக்கு அப்பால் அப்பதிலில் வேறு எதுவுமே இல்லை. 

எழுப்பப்பட வேண்டிய கேள்வி யாதெனில், ‘தமிழ் மக்களுக்கு தட்டச்சுப் பொறிகளைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகத் தனியான தேசம் ஒன்றைக் கேட்டுப் போர்புரிவது எவ்வாறு சுவாரஷ்யமானதொரு யுத்த சுலோகமாக மாறியது’ என்பதுதான்.

பொதுவாக, நாட்டின் பிரஜை ஒருவருக்கு அரச அதிகாரப் பரப்புக்குள் இருக்கும் ஏதேனும் ஒரு சேவையை, அதற்காக ஒழுங்கமைக்கப் பட்டுள்ள பொதுவான வழிமுறைகளின் ஊடே சென்று பெற்றுக்கொள்வது மிகச் சிரமமானது என்பதை நம் எல்லோரைப் போலவும் நளின் த சில்வாவும் நன்கறிவார். தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கையில் நளின் த சில்வாவை ஒத்த கருத்துப் போக்குடைய குணதாச அமரசேகரவின் நாவல்கள் மற்றும் சிறுகதைகளில் மிக அதிகமாகக் காணும் சம்பவம் என்றவகையில், கதாநாயகன் அரச அலுவலகங்களில் தனது அல்லது தன் நண்பர், உறவினர்களின் தேவைகளை மிக இலகுவாகச் செய்துகொள்ளும் பொருட்டு, அதிகாரத்தைத் தம்வசம் வைத்துள்ள அரசியல்வாதிகளினதோ அதிகாரிகளினதோ உதவியைப் பெற்றுக்கொள்வதாக  அமைந்திருக்கும். அதன் மூலம் உணர்த்தப்படுவது யாதெனில், ஒரு நாட்டின் பிரஜைக்கு அரசின் அதிகார எல்லைக்குள் தனது மிகச் சிறிய தேவையொன்றை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்குக்கூட அரச அதிகாரத் தரப்புடன் ஏதேனுமொரு தொடர்பை வைத்திருப்பது இன்றியமையாததாகும் என்பதே.  

இப்பின்புலத்தில் நளின் த சில்வாவின் தட்டச்சுப் பொறி தர்க்கத்தை வைத்து நோக்கினால் என்ன ஆகும்? ‘‘தட்டச்சுப் பொறிகள் இல்லாத பட்சத்தில், அதற்காகத் தனிநாடொன்று கொடுக்கத் தேவையில்லை; தட்டச்சுப் பொறிகளைப் பெற்றுக்கொடுத்தாலே போதுமானது’’ என்பதான தட்டையான ஒரு பதில் சாதாரண சிங்கள பௌத்த வாசகனை ஆகர்ஷிக்கக்கூடும்தான். என்றாலும், அப்பதிலின் மூலம், அரச அதிகாரத் தரப்பினை அண்மித்துத் தமது தேவைகளை அடைந்துகொள்வதில் உள்ள இடர்ப்பாடுகளினால் தமிழ் மக்கள் முகங்கொடுத்துவரும் ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சினை பற்றிய புரிதல் ஏற்படப்போவதில்லை.  

(கொழும்புப் பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாற்றுத்துறை சிரேஷ்ட விரிவுரையாளர் கலாநிதி நிர்மால் ரஞ்சித் தேவசிரி 2015 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட ‘‘தெமலாகே ப்ரஷ்னய’’ (தமிழரின் பிரச்சினை) எனும் நூலில் உள்ள ஒரு கட்டுரையின் தமிழாக்கம் இது. (பக்கம் 35-39)

~ சிங்களத்தில் இருந்து தமிழில்: லறீனா அப்துல் ஹக்.

நன்றி: ஆக்காட்டி (ஏப்ரல் - ஜூன் இதழ், 2016)

 

 

 

விடுதலைபெற்ற விழுமிய வாழ்தலை நோக்கி...

என்னுடைய பாடசாலைப் பருவத்தில் கையில் அகப்படும் வெற்றுக் காகிதத் துண்டுகளில் எல்லாம் படம் வரையும் பழக்கம் எனக்கு இருந்தது. பெரும்பாலும் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் கொண்ட பெண்முகமாகவே அது இருக்கும். விசேடம் என்னவென்றால், சொல்லி வைத்தது போல, எல்லாப் படத்திலும் அழகிய நீண்ட விழியின் அடியில் ஒரு கண்ணீர்த்துளியும் கட்டாயம் இருக்கும். அந்தச் சிறு வயதிலேயே பெண்ணையும் கண்ணீரையும் இணைத்துப் பார்க்கும் மனப்பாங்கு எனக்கு ஏன் வந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை, அன்றாடம் நான் கண்ட, சந்தித்த பெண்களின் நெருக்கடியான, துன்பகரமான வாழ்வு என் சின்னஞ்சிறு மனதை வெகுவாகப் பாதித்திருக்கக்கூடும் என நினைக்கின்றேன்.

உண்மைதான். இனம், மதம், மொழி, பிரதேசம் என எல்லா எல்லைகளையுமே கடந்து பார்த்தாலும், அங்கே உலகப் பொதுமையாய் ஒரே ஒரு விடயம் மட்டும் மேலோங்கி நிற்கின்றது. அதுதான் "பெண்"ணின் துயரம். அவளின் வலி. அவளுக்கு எதிரான இரக்கமற்ற அடக்குமுறைகள். அவள் அனுபவிக்கும் கொடுமையான அவமானம். அவளின் இருப்பையே மனித இருப்பாக அங்கீகரிக்க மறுக்கும் அவலமான சூழலில் எப்படியேனும் வாழ்ந்துதொலைக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். இப்படியாக, அவளின் ஆதித்துயர் (ஃபஹீமாவுக்கு நன்றி) நீண்டு தொடர்கின்றது.

"பெண்" என்ற உடனேயே அவளின் "உடல்" மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தப்படும் அசிங்கமான அவலச் சூழலை இன்று சர்வசாதாரணமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு நிலை தோன்றியுள்ளமை கசப்பான நிஜம். அதனை நிலைநிறுத்திய "பெருமை(!?)" முதலாளித்துவ பன்னாட்டு நிறுவனங்களையும் கனவுத் தொழிற்சாலை எனப்படும் சினிமாவையும், அதற்கு சற்றும் சளைக்காத சின்னத்திரையையுமே சாரும். அதேவேளை, பெண்ணுக்கான பத்திரிகைப் பக்கங்களிலும், மின்னியல் ஊடக நிகழ்ச்சிகளிலும், இணையதளப் பக்கங்களிலும் சமையல், சிகையலங்காரம், தையல், பூவேலைப்பாடு, வீட்டு அலங்காரம் சார்ந்த குறிப்புக்களே பெரும்பாலும் இடம்பெற்று, அவற்றைத்தவிர வேறு எதற்குமே "பெண்" லாயக்கில்லை என்பதான பிரமையைத் தோற்றுவிக்கும் வேதனை மறுபுறம்!

இந்தப் பின்னணியில்தான், "பெண்"ணின் தனித்துவமான இருப்பையும் அவளின் தொய்வுறாத ஆளுமையையும் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தும் தொடர் போராட்டத்தில் கடந்த ஏழு வருடகாலமாக அயராது உழைத்துவரும் "ஊடறு"வை, அதிகார வெளியினை ஊடறுத்து உரத்து ஒலிக்கும் அதன் கம்பீரமான குரலை நான் நோக்குகின்றேன்.

பெயரைப் போலவே அது தந்துநிற்கும் ஆக்கங்களும் வித்தியாசமானவையாக, தனித்துவமானவையாக இருக்கவே, எத்தகைய வேலைப் பளுவுக்கு மத்தியிலும் அந்தத் தளம் என்னை அடிக்கடி ஈர்த்துக்கொண்டே இருந்தது. உலகளாவிய ரீதியில் புறச்சூழல் பேதங்களுக்கு அப்பால் பல்வேறு தளங்களிலும் "பெண்" எதிர்கொள்ளும் துயரங்களை, அநீதிகளை அது பதிவுசெய்யத் தவறவில்லை என்பதைக் கண்டேன். அவற்றுக்கு எதிரான தனது குரலை ஒலிக்கச் செய்துவருவதை அவதானித்தேன். பொதுவாக, சமூகத்தில் பிறர் பேசத் தயங்கும், பேச மறுக்கும் சர்ச்சைக்குரிய விடயங்களையும், கட்டாயம் பேசப்பட வேண்டிய பல விடயங்களையும் அது துணிவோடு பதிவுசெய்வதை ஓர் உள்ளார்ந்த வியப்போடு கண்ணுற்றுவந்தேன். அவற்றுள்:

வரங்களே சாபங்களான காங்கோ பெண்களின் தேசம்

பிரித்தானியாவில் Million Women Rise பேரணி

நான்கு திசைகள் : கலாச்சார அரசியல் குறிப்பேடு

பெண் ஆளுமைகளின் சமகால சவால்கள்

இசை பிரியாவின் படுகொலை புதிய அதிர்ச்சி 10 படங்கள்

சிங்கள இலக்கிய பரப்பில் பெண் படைப்பாளியான “கஜமன் நோனாவும்” அவரது ஆளுமைகளும் ஒரு பகிர்வு

பெண்கள் தினம்: வரலாறுச் சுருக்கம் மற்றும் “மண்ணு”க்கேற்ற கோரிக்கை

போரின் இறுதியில் புலிகளால் பலவந்தமாக பிடித்துச் செல்லப்பட்ட யுவதிகளின் கதைகள்

பேரினவாத இனவழிப்பு யுத்தம் பெண்கள் மேல் திணித்துள்ள ஆணாதிக்க சுமை

மகளிர் தினமும் காமட்டிபுரமும்

கழுத்தை நெறிக்கும் அதிகார வழி ஜனநாயகத்திற்கு எதிராக பெண்கள் அரசியலில் பங்குபெற வேண்டும்

கவிஞை “சௌந்தரி” யுடனான உரையாடல்

தமிழ்நாடு இஸ்லாமியப் பெண்கள் ஜமாத்

பாலியல் தொழில் மூலம் பாதிப்புறும் பெண்களின் சோகங்களுக்கு எல்லைகளில்லை

அண்மையில் நன்னடத்தை சிறுவர் பராமரிப்புத் திணைக்களத்தில் எடுக்கப்பட்ட புள்ளிவிபரங்கள்

இனப்படுகொலை மற்றும் ஐ.நா பற்றிய அவலக் கதை

மலையக மக்களை இலங்கையின் ஒரு தேசிய இனமாக அடையாள படுத்தும் பண்பாட்டு வாழ்வியல்

பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைக்கு, “குழந்தை” திருமணம் முக்கிய காரணம்

எதிர்காலத்திற்கான போராட்டம் ஏதோ ஒருவகையில் தொடரும் என்பது எனது நம்பிக்கை..!

முதலான பதிவுகளை, சிறப்பான பல்வேறு பதிவுகளில் முக்கியமானவையாகக் கருதுகின்றேன். மேற்படித் தலைப்புக்களில் உள்ள பன்முகத்தன்மையும், அவை உள்ளடக்கியுள்ள விடயங்களில் காணப்படும் பரந்துபட்ட கருத்தியல் தளங்களும் விதந்துரைக்கத் தக்கவை. "ஊடறு"வின் விசாலமான பார்வைக்கும் அணுகுமுறைக்கும் மிகச் சிறந்த சான்றாய்த் திகழ்பவை. அத்தோடு, பிற தளங்களில் பதிவான காத்திரமான ஆக்கங்களையும்கூட வரட்டுத்தனமான "ஈகோ"வுக்கு இடங்கொடுக்காமல், நன்றிகூறி மீள்பதிப்புச் செய்துவருகின்றமை இத் தளத்தின் குறிப்பிடத்தக்க இன்னோர் சிறப்பம்சம் எனலாம்.

இந்தத் தளத்தில் 67 பெண் கவிஞைகளின் கவிதைகள் பதிவாகியுள்ளன. அண்மையில், "தூக்கியெறிப்பட முடியாத கேள்வியாய் நம் முன்னே பிரசன்னமாகி இரு"ப்பதாய்ப் பிரகடம் செய்த மாபெரும் கவிஞை சிவரமணியின் கவிதையொன்றைப் பிரசுரித்து அவரது இறப்பின் 21 ஆவது வருடப் பூர்த்தியை நினைவுகூர்ந்துள்ளமை நெகிழ்ச்சிக்குரியது. ஈழத்துக் கவிதை வரலாற்றில் அழுத்தமான தடம் பதித்துச் சென்ற அவர், இன்று நம் மத்தியில் இருந்திருந்தால், "ஊடறு" போன்ற காத்திரமான ஓர் இணையதளத்துடன் இணைந்து செயற்பட்டிருப்பார் என்பது என்னுடைய நம்பிக்கை. எனவே, ஊடறு கவிஞைகளின் பட்டியலில் அவர் பெயரும் இடம்பெற்றால் நல்லது எனக் கருதுகின்றேன்.

"ஊடறு"வில் என்னைக் கவர்ந்த மற்றொரு சிறப்பம்சம், இதில் மிக முக்கியமான/கலைத்துவமான திரைப்படங்கள், குறுந்திரைப்படங்கள், நாடகங்களின் காணொளிகள் இணைக்கப்படுவது. ஈரானிய சினிமா, அல் ஜெஸீராவின் ஆவணப்படங்கள் என்பவை இவற்றுள் சிறப்பானவை. அண்மையில் பதிவுசெய்யப்பட்டு இருந்த "பொன்னி அரசு"வின் ஓரங்க நாடகத்தின் காணொளி ஓர் அற்புதமான கலை அனுபவத்தை எமக்களித்தது என்பதைக் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும்.

அதுமட்டுமல்ல, பல்வேறு பெண் படைப்பாளிகளின் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பல நூல்களை அது தனது நூலகத்தில் ஆவணப்படுத்தி இருப்பதோடு, "என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்பு வை", "மை", "இசை பிழியப்பட்ட வீணை", "பெயரிடப்படாத நட்சத்திரங்கள்" முதலான முக்கியமான நூல்களை வெளியிட்டும் அது தன் பணியை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக, "பெயரிடப்படாத நட்சத்திரங்கள்" நூல் வெளியீடு மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தை, ஈழப் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் நல்வாழ்வுக்காகச் செலவழிக்கும் அதன் சமுதாய நோக்கு, "வெறுமனே வாய்ச்சொல் வீரராய் இருக்கும் பலர் முன்னே, ஒரு செயல் வீராங்கனையாய் ஊடறு" செயற்பட்டு வருகின்றது என்பதை ஐயந்திரிபற உணர்த்தி நிற்கின்றது.

என்னைப் பொறுத்தவரையில், "பெண்" என்றதும் "தாய்மை"யின் படிமம் உள்ளார்ந்து இருப்பதான உணர்வுநிலை எழுவது தவிர்க்க முடியாதது என்பேன். எந்தவிதமான இலாப நஷ்டங்களுக்கும் அப்பால், எல்லாவிதமான கோபத்தையும் வெறுப்பையும் கடந்தும் அன்பு செலுத்தி அரவணைப்பது அவள் இயல்பு. அவ்வாறே, தன்னை அகழ்வாரையும் இகழ்வாரையும்கூடத் தாங்கி, உலகின் உயிரிகள், உயிரிலிகள் முதலான அனைத்தின் இருப்புக்கும் ஆதாரமாய் இருக்கும், அநீதியின் அழுத்தம் அதிகரிக்கும் பட்சத்தில் எரிமலையாய்க் கொதித்தெழும் பூமித்தாயின் படிமம் எனக்கு மிகப் பிடித்தமானது. "ஊடறு"விலும் நான் அதனைக் காண்கின்றேன். தான் சார்ந்த சமூகம்- மொழி என்பவற்றுக்கு அப்பால் உலகு தழீஇய மனிதநேயத்தைத் தன்வயப்படுத்திச் சிந்திக்கும், சிந்திக்கத் தூண்டும் அதன் சால்புடைமையை நான் பெரிதும் மதிக்கின்றேன்.

நாம் வாழும் உலகம் உய்வடைவதற்குப் பணிசெய்வதில் பெண்ணின் பாத்திரம்/வகிபாகம் மிகவும் அழுத்தமானது என்பதற்கு ஊடறுவின் அற்புதமான பதிவுகள்/பணிகள் சான்றாய்த் திகழ்கின்றன. அவ்வாறே, நான்கு சுவர்களுக்குள் அகப்பட்டு, வெறுமனே கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருக்காமல், பிரச்சினைக்கான தீர்வை நோக்கி நகரவும், அதனைக் கடந்து செல்லவும் ஊக்கம் தருவதாகவும் அதன் பதிவுகள் அமைந்திருப்பது மிகுந்த போற்றுதலுக்கு உரியது. அவ்வாறே, குறுகிய வட்டங்களுக்குள் நின்றுவிடாமல், அகன்ற வெளியில் சிறகடித்துப் பறந்துதிரிந்து உலகினை உற்றுநோக்கும் வழிகளைத் திறந்துவிடும் முனைப்பில் அது தளராது இயங்கிவருகின்றமை நமக்கெல்லாம் ஒரு சிறந்த முன்மாதிரியைத் தந்துநிற்கின்றது. எனவே,

"பூட்டற்ற கதவுகளுடன்,

சாத்த முடியாத ஜன்னல்களுடன்

எப்பக்கமும் வாயிலாக

வீடொன்று வேண்டும் எனக்கு" (நன்றி: ஆழியாள்)

என்று கேட்கும் பெண் ஆளுமைகளின் தாய் வீடாகத் திகழ்ந்துவரும் "ஊடறு", தன் ஏழாவது வருட நிறைவை மிகுந்த உத்வேகத்துடன் கொண்டாடும் இத்தருணத்தில், அதற்கு மனம் நிறைந்த நல்வாழ்த்துக்களைக் கூறிக்கொண்டு, அதன் உன்னதமான பணி இதனிலும் பலபடி மேலோங்கி, "தளைகளற்ற விடுதலைபெற்ற விழுமிய வாழ்தலுக்கு வழிகோலட்டுமாக!" எனப் ப்ரார்த்திக்கின்றேன்.

லறீனா அப்துல் ஹக்.

(இலங்கை)

நன்றி: http://www.oodaru.com/?p=5171

நிலமெல்லாம் ரத்தம் - 4. - பா.ரா

யூதர்களின் சரித்திரத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவின் பிறப்பு மிக முக்கியமானதொரு நிகழ்ச்சி.

மோஸஸுக்குப் பிறகு இன்னுமொரு தேவதூதனின் வரவு அவர்களுக்கு நியாயமாக மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடியதாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில், யூத குலத்தின் அடையாளமே ‘தேவதூதனுக்காகக் காத்திருக்கும் குலம்’ என்பதுதான்.


ஆனால் இயேசுவின் போதனைகள், சனாதன யூதர்களின் ஆயிரமாண்டுகால நம்பிக்கைகளின் வேர்களை அசைத்துப் பார்ப்பதாக இருந்தது. ஆகவே அவர்களால் இயேசுவை ஏற்க இயலவில்லை.

பெத்லஹெமில் (Bethlehem) இயேசு பிறந்தபோதே யூத மதகுருமார்கள் உள்ளுணர்வின் மூலமும் பழைய வேத வசனங்களின் மூலமும் அவரை அடையாளம் கண்டு, ஹெரோத் மன்னரிடம் இயேசுவின் பிறப்பைக் குறித்துத் தெரிவித்துவிட்டார்கள். ‘இஸ்ரேல் மக்களை ஆளப்போகும் தலைவன் இன்ன இடத்தில், இன்ன காலகட்டத்தில் பிறப்பான்’ என்று எழுதி வைக்கப்பட்ட பழைய தீர்க்கதரிசன வரிகளைச் சுட்டிக்காட்டி அவனுக்குத் தகவல் சொன்னார்கள்.
ஹெரோத் ஒரு மன்னன். அதுவும் சர்வாதிகாரி. ‘மக்களை ஆளப்போகும் தலைவன்’ என்கிற பிரயோகம் அவனுக்கு ஒரே ஒரு அர்த்தத்தை மட்டுமே தரமுடியும். அதாவது, தன் பதவிக்கு ஆபத்து.

ஆகவே இயேசுவைக் கொன்றுவிட விரும்பி, ஆட்களை ஏவினான் ஹெரோத்.
உயிர்பிழைக்க, இயேசுவின் தந்தை ஜோசப், தம் மனைவி மேரியை (ஹீப்ரு மொழியில் மிரியம் Miriam) அழைத்துக்கொண்டு, குழந்தையுடன் எகிப்துக்குத் தப்பிப்போனார். பயமும் வெறுப்பும் மிகக்கொண்ட ஹெரோத், இந்த விஷயம் தெரியாமல் பெத்லஹெமில் அப்போது இரண்டு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் எத்தனைபேர் இருந்தார்களோ, அத்தனை பேரையும் கொன்று வீசினான். கொன்ற குழந்தைகளில் ஒன்று எப்படியும் இயேசுவாக இருக்கும் என்கிற குருட்டு நம்பிக்கை!

ஹெரோத் உயிரிழக்கும்வரை இயேசு ஜெருசலேமுக்குத் திரும்பி வரவில்லை. மன்னன் இறந்த செய்தி கிடைத்தபிறகே அக்குடும்பம் ஊர் திரும்ப முடிவு செய்தது. அப்போதும் கூட ஹெரோதின் மகன்தான் பட்டத்துக்கு வந்திருக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டு ஜெருசலேமுக்கு வராமல் நாசரேத்துக்குப் போய்விட்டார்கள். இயேசுவுக்கு அப்போது எட்டு வயது.
தமது வாலிப வயதில்தான் முதல்முதலில் ஜெருசலேமுக்கு வந்தார் இயேசு. இளைஞர் இயேசுவை அங்கே மிகவும் கவர்ந்த இடம், கோயில். கி.மு. 950_ல் முதல்முதலில் கட்டப்பட்ட கோயில். பிறகு இடிக்கப்பட்டு, பல்லாண்டுகாலம் இருந்த அடையாளம் மட்டுமே மிச்சமிருக்க, ஹெரோத் மன்னரால் மீண்டும் கட்டப்பட்ட கோயில்.

மணிக்கணக்கில், நாள்கணக்கில் கோயிலிலேயே இருந்தார் அவர். பல சமயங்களில் சுயநினைவின்றியே பிரார்த்தனையில் தோய்ந்திருந்தார். அப்போதெல்லாம் ஜெருசலேம் மக்கள் அவரை ஒரு தேவதூதராக யோசித்துப் பார்க்கவில்லை. பக்தி மிக்க ஓர் இளைஞர். அவ்வளவுதான்.

‘இதோ, தேவதூதன் வருகிறான், வரப்போகிறான், வந்தேவிட்டான்’ என்று தொடர்ந்து இடைவிடாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்த ஜான் என்கிற பாதிரியாரிடம் (யோவான் என்று பைபிள் சொல்லும். ஒட்டக ரோமத்தால் ஆன உடை அணிந்தவர், வெட்டுக்கிளியையும் காட்டுத்தேனையும் உணவாக உட்கொள்பவர் என்றெல்லாம் ஜானைப் பற்றிய நுணுக்கமான விவரங்களைத் தருகிறது பைபிள்.) ஜோர்டன் நதி தீரத்தில் ஞானஸ்நானம் பெற்று இயேசு தன் பேருரைகளை நிகழ்த்தத் தொடங்கியபோதுதான் மக்கள் அவரைக் கூர்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

அவரைத் தனித்துக்காட்டிய முதல் விஷயம், அவர் தம்மை ‘மனிதகுமாரன்’ (பைபிளில் மனுஷகுமாரன் என்று வரும். Son of Man) என்று குறிப்பிட்டது. இது மிக முக்கியமான குறிப்பு. ஏனெனில் யூதகுலம் அப்படியருவனைத்தான் காலம் காலமாக எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. யூதர்களின் வேதத்தில், மனிதகுமாரன் எப்படி இருப்பான் என்பது பற்றி ஒரு குறிப்பு உண்டு. இறுதித் தீர்ப்பு நாளில் நீதி வழங்கும் நீதிபதியைப்போல் அவன் இருப்பான் என்று தான் கனவில் கண்டதாக யூதர்களின் வேதத்தில் டேனியல் என்கிற தீர்க்கதரிசி எழுதிய பகுதிகளில் வருகிறது.

டேனியலின் கனவில் கிடைத்த குறிப்பு தன்னைப்பற்றியதுதான் என்பதாக இயேசு ஒருபோதும் சொன்னதில்லை. ‘கர்த்தரால் மனிதகுமாரனுக்குச் சொல்லப்பட்டது’ என்பதுபோல அவர் விளக்கிய விஷயங்கள் கூட படர்க்கையில்தான் (Third person) வருகின்றனவே தவிர ஒருபோதும் ‘கர்த்தரால் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது’ என்பதுபோல அவர் குறிப்பிட்டதில்லை.
இயேசுவை ஏற்க மனமில்லாத யூதர்கள், இதையெல்லாமும் ஆதாரமாகக் காட்டி, ‘வேதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் மனிதகுமாரன் இவர் அல்லர்’ என்று சொன்னார்கள்.
ஆனால், இதெல்லாம் இயேசுவுக்கு ஆதரவாளர்கள் பெருகுவதைத் தடுக்கவில்லை. காரணம், எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக அவர் ஒரு தெய்வீக மருத்துவராக இருந்தார். குருடர்களைப் பார்க்கச் செய்வது, செவிடர்களைக் கேட்கச் செய்வது, ஊமைகளைப் பேசச்செய்வது முதல், இறந்த ஒரு குழந்தையை உயிர் பிழைத்து எழச்செய்தது வரை அவர் நிகழ்த்திய அற்புதங்களை பைபிள் பக்கம் பக்கமாக விவரிக்கிறது.

எளிய மக்கள் இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டு பின்பற்ற இது ஒரு முக்கியக்காரணம். பிறகு அவரது மலைப் பிரசங்கங்கள். அதில் இருந்த எளிமை. ஏழைகளின் மீதான பரிவு. வன்முறைக்குப் பதிலாக வன்முறையை அல்லாமல் சமாதானத்தைத் தீர்வாகச் சொன்ன நூதனம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, ஒரு நெருக்கடி என்றால் மதவழக்கத்தை மீறுவதும் தவறல்ல என்கிற முற்போக்கு மனப்பான்மை.

யூதர்களிடையே ஒரு வழக்கம் உண்டு. வாரம்தோறும் வெள்ளிக்கிழமை அவர்களுக்கு ஓய்வுநாள். அன்று எந்தக் காரியத்தையும் செய்யமாட்டார்கள். முற்றிலும் பிரார்த்தனைக்கான தினம் என்று பொருள். (Sabbath day)

அப்படியான ஒரு தினத்தில் இயேசு ஒரு தேவாலயத்தில் கை ஊனமாகி, சூம்பிய நிலையில் இருந்த ஓர் ஏழையைத் தொட்டு அவனைக் குணப்படுத்தினார். (மத்தேயு 12:10)
இது மத விரோதச் செயல் என்று யூத குருமார்கள் குற்றம் சாட்டினார்கள். ‘மனுஷகுமாரன், ஓய்வுநாளுக்கும் ஆண்டவராக இருக்கிறார்’ என்று சொல்லிவிட்டார் இயேசு.
“உங்கள் ஆடு ஓய்வுநாளில் ஒரு குழியில் விழுந்தால் உடனே போய் தூக்கி எடுக்கமாட்டீர்களா? ஆட்டைவிட மனிதன் எவ்வளவோ மேலானவன்’’ என்கிற அவரது மனிதநேயம் அங்கே தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. மதத்துரோகி என்பதாக அவர் வருணிக்கப்பட்டார்.

இயேசுவைக் கொல்லவும் முடிவு செய்தார்கள்.

இந்த ஒருமுறை மட்டுமல்ல. இம்மாதிரி பல தருணங்களில் கொலை முயற்சிகளிலிருந்து தப்பித்து வேறு வேறு இடங்களுக்குப் பயணம் செய்தபடியே இருந்தார் அவர். போகிற இடங்களிலெல்லாம் மக்கள் கூட்டம் அவர் பின்னால் போனது.

இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் ஜெருசலேம் தேவாலய மதகுருமார்களின் நடத்தை மீதான அவரது விமர்சனங்களும், கோயில் நிச்சயமாக இடிக்கப்படும் என்கிற தீர்க்கதரிசனமும், அவரைக் கொலை செய்தே ஆகவேண்டும் என்கிற தீர்மானத்துக்கு யூத மதகுருக்களைக் கொண்டுவந்து சேர்த்தன.
தாம் கைது செய்யப்படுவதற்கு முதல் நாள் இரவு, தமது பன்னிரண்டு சீடர்களுடன் இறுதி விருந்து அருந்தினார் இயேசு. யூதாஸ் என்கிற சீடன் முப்பது வெள்ளிக்காசுகளுக்காக அவரை முத்தமிட்டுக் காட்டிக்கொடுக்க உடன்பட்டான்.

அன்றிரவு அது நடந்தது. இயேசு பிரார்த்தனையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது யூத மதகுருக்கள் அனுப்பிய அடியாள்களுடன் அங்கே வந்த யூதாஸ், இயேசுவை நெருங்கி முத்தமிட்டுக் காட்டிக்கொடுத்தான். உடனே அவரைக் கைது செய்து இழுத்துப்போனார்கள்.

ஆனால், அவர்கள் முன்னமே தீர்மானித்திருந்தபடி இயேசுவுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கவேண்டுமானால் அதற்குப் போதிய காரணங்கள் வேண்டும். சாட்சிகள் வேண்டும். ஜெருசலேமில் அப்படியான காரணங்களையோ, அவற்றைச் சுட்டிக்காட்டும் சாட்சிகளையோ குருமார்களால் உடனே தேடிக்கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை.

ஆகவே, கஷ்டப்பட்டு இரண்டு பொய்சாட்சிகளைத் தேடிப்பிடித்தார்கள். அவர்கள் சுமத்திய குற்றச்சாட்டு இதுதான்:

ஜெருசலேம் நகரின் பெருமைமிக்க கோயிலை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கவும், மூன்றே நாட்களில் திரும்பக் கட்டவும் தன்னால் முடியும் என்று இயேசு சொன்னார்.
போதாது? மரணதண்டனை விதித்துவிட்டார்கள். ஆனால் ஒரு மரியாதைக்காகவாவது மன்னருக்கு விஷயத்தைத் தெரியப்படுத்தியாக வேண்டும்.

அப்போது இஸ்ரேல், ரோமானியர்களின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்தது. ரோம் மன்னரின் பிரதிநிதியாக கவர்னர் பான்ட்டியஸ் பிலாட் (Pontius Pilate பைபிளில் பொந்தியு பிலாத்து என்று குறிப்பிடப்படும் பிலாத்து மன்னன் இவனே.) ஆட்சிசெய்துகொண்டிருந்தார். வழக்கைக் கேட்ட அவருக்கு, இது ஓர் அநியாயமான வழக்கு என்றே தோன்றியது. ஆயினும் மதகுருக்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த மக்கள் கூட்டத்தினர், இடைவிடாமல் ‘இயேசுவுக்கு மரணதண்டனை தந்தே ஆகவேண்டும்’ என்று வலியுறுத்தியதால், வேறு வழியில்லாமல் தம் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தார்.
இயேசு சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கு முன்னதாக ஒரு சம்பவம் நடந்தது. அவரைக் காட்டிக்கொடுத்த யூதாஸ், தன் பிழைக்கு வருந்தி, குற்ற உணர்ச்சி மேலோங்க, தற்கொலை செய்துகொண்டான். முன்னதாக, தனக்கு சன்மானமாக அளிக்கப்பட்ட முப்பது வெள்ளிக்காசுகளையும் மதகுருக்களிடமே திருப்பிக்கொடுத்துவிட்டுத்தான் வந்திருந்தான்.
கொஞ்சம் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு, ஒருவிநாடி சலனமடைந்து அவன் செய்த காரியம் இயேசுவின் உயிரைக் குடித்தது. யூதர்களுக்கும் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் இடையில் மிகப்பெரிய இரும்புச்சுவர் ஒன்று எழுப்பப்படுவதற்கும் காரணமானது. யூதாஸ் தன் தவறுக்கு அன்றே வருந்தியதும், தற்கொலை செய்துகொண்டதும், யாருக்கும் ஒரு பொருட்டாக இல்லை. அவனைத் தூண்டிவிட்ட யூத மதகுருக்களே கூட, ‘குற்றமில்லாத ரத்தத்தைக் காட்டிக்கொடுத்து நான் பாவம் செய்தேன்’ என்று வருந்திய யூதாஸிடம், ‘எங்களுக்கென்ன? அது உன்பாடு!’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்.

இஸ்ரேலின் கவர்னராக பிலாட் இருந்தது, கி.பி. முதல் நூற்றாண்டின் 27லிருந்து 36_ம் வருடங்களுக்கு இடைப்பட்ட காலம் என்று சரித்திரம் சொல்கிறது. இதனடிப்படையில் இயேசுவின் மரணம் 30_35_ம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில் நிகழ்ந்திருக்கவேண்டும் என்று கணிக்கப்படுகிறது. துல்லியமான விவரங்கள் ஏதும் இதுபற்றிக் கிடையாது.

சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து அவர் விண்ணுக்குச் சென்றார் என்கிற கிறிஸ்தவர்களின் நம்பிக்கைதான் யூதர்களிடமிருந்து அவர்களை வேறுபடுத்திக்காட்டும் முதல் ஆதாரம். ஏனெனில், யூதர்களின் நம்பிக்கையின்படி, மரணத்துக்குப் பின் தேவதூதன் உயிர்த்தெழுவதென்பது கிடையாது. வேறுபாடு அங்கேதான் தொடங்குகிறது.

இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததாக நம்பியவர்கள், இயல்பாக சனாதன யூதர்களிடமிருந்து கருத்தளவில் விலகிப்போனார்கள். இயேசுவுக்குப்பின் அவர் விட்டுச்சென்றதைத் தொடரும் பொறுப்பின் தலைமை அதிகாரியாக இருந்த ஜேம்ஸ், (ஹீப்ரு மொழியில் ஜேக்கப். பைபிளில் யாக்கோபு என்று வரும்.) அவர்களின் வழிகாட்டியாக இருந்தார்.

கி.பி.62_ல் ஜேம்ஸும் யூதர்களால் கல்லால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார். தொடர்ந்தும் தீவிரமாகவும் அவர் இயேசுவை தேவகுமாரனாகவும் கடவுள் அம்சம் பொருந்தியவராகவும் சித்திரித்துச் சொற்பொழிவுகள் ஆற்றியதே இதற்குக் காரணம்.

ஜேம்ஸுக்குப் பிறகு ஜெருசலேம் நகரின் கிறிஸ்தவ தேவாலயத் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர் சைமன்.

இவர்களெல்லாம் இயேசுவின் மறைவுக்குப் பிறகு ஜெருசலேம் நகரில் இருந்தபடியே தமது பிரசாரங்களை நிகழ்த்திவந்தார்கள். ஆனால், முதல் முதலாக கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பரப்புவதை ஓர் இயக்கமாக ஆரம்பித்துச் செயல்படுத்தியவர், பால். (Paul. பைபிளில் பவுல் அப்போஸ்தலர் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.)

ஸால் (Saul) என்ற இயற்பெயர் கொண்ட யூதரான இவர், கிறிஸ்தவ மதத்தை நம்பி ஏற்றபிறகு பால் என்று தம் பெயரை மாற்றிக்கொண்டார். துருக்கியில் பிறந்த பால், மத்திய ஆசியாவெங்கும் கிறிஸ்தவத்தைப் பரப்புவதைத் தம் வாழ்நாள் நோக்கமாகக் கொண்டு, மத்தியதரைக்கடலின் கிழக்குக் கரை வழியே மிக நீண்ட பயணம் மேற்கொண்டார். உண்மையும் உருக்கமும் கொண்ட அவரது பேச்சால் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கவரப்பட்டு கிறிஸ்தவ மதத்தைத் தழுவினார்கள். ஊர் ஊராக, நகரம் நகரமாக, தேசம் தேசமாக கிறிஸ்தவ மதம் வேகம் கொண்டு பரவத் தொடங்கியது.

நன்றி: குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் 5 டிசம்பர், 2004